W skrócie
- Pracodawca może wprowadzić monitoring tylko w celach z art. 22² Kodeksu pracy, a nie do oceniania pracy.
- Cel i zasady trzeba opisać w regulaminie pracy albo obwieszczeniu, pracowników poinformować 2 tygodnie przed uruchomieniem, a teren oznaczyć dzień wcześniej.
- Nagrania można trzymać najwyżej 3 miesiące, a kamery nie nagrywają dźwięku i nie obejmują toalet, szatni, stołówek i palarni.
- Okres zapisu, kadry i uprawnienia do nagrań ustawia się w rejestratorze, więc przepisy trzeba znać przed montażem.
Spis treści
Pracodawca może zainstalować kamery w firmie, jeśli jest to niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa pracowników, ochrony mienia, kontroli produkcji albo ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa. Tak stanowi art. 22² Kodeksu pracy, który dokładnie opisuje, czego monitoring nie może obejmować, jak długo wolno przechowywać nagrania i kiedy trzeba o nim poinformować. Obok Kodeksu pracy obowiązuje RODO, bo nagranie z wizerunkiem pracownika to jego dane osobowe (stan prawny na 19 listopada 2026 roku).
Przed uruchomieniem kamer firma powinna mieć gotowe odpowiedzi na kilka pytań:
| Co ustalić | Przepis | Co to oznacza w praktyce |
|---|---|---|
| Cel monitoringu | art. 22² § 1 Kodeksu pracy | bezpieczeństwo pracowników, ochrona mienia, kontrola produkcji albo tajemnica przedsiębiorstwa |
| Gdzie nie montuje się kamer | art. 22² § 1¹ i § 2 | pomieszczenia związków zawodowych, toalety, szatnie, stołówki i palarnie, z wąskimi wyjątkami |
| Jak długo trzymać nagrania | art. 22² § 3–5 | najwyżej 3 miesiące, dłużej tylko jako dowód w postępowaniu |
| Gdzie opisać zasady | art. 22² § 6 | regulamin pracy, układ zbiorowy albo obwieszczenie |
| Kiedy poinformować | art. 22² § 7–9 | pracowników 2 tygodnie przed uruchomieniem, nowych przed dopuszczeniem do pracy, oznaczenie terenu dzień wcześniej |
| Informacja dla wszystkich nagrywanych | art. 13 RODO | kto prowadzi monitoring, w jakim celu, jak długo trzyma nagrania i jakie prawa mają nagrywani |
Kiedy monitoring w pracy jest legalny
Kodeks pracy pozwala na monitoring wizyjny w czterech celach: gdy jest niezbędny do zapewnienia bezpieczeństwa pracowników, ochrony mienia, kontroli produkcji albo zachowania w tajemnicy informacji, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę. Kamery mogą obejmować teren zakładu pracy i teren wokół niego. Przepis jest w jednolitym tekście Kodeksu pracy (Dz.U. 2026 poz. 1245), w art. 22² na stronie 15.
Poza monitoringiem toalet przepis wymaga poinformowania pracowników, a ich zgoda nie jest potrzebna. Monitoring jest uprawnieniem pracodawcy, z którego nie musi on korzystać, i Urząd Ochrony Danych Osobowych na stronie „Montujesz kamery w miejscu pracy” przypomina, że jego wprowadzenie powinna poprzedzić analiza, czy tego samego celu nie da się osiągnąć mniej inwazyjnie. Ten sam tekst wprost wyklucza używanie kamer do oceny jakości pracy pracowników, bo wykracza to poza cele z Kodeksu pracy.
Kodeks pracy mówi o pracownikach. Klientów, dostawców czy osoby pracujące na umowach cywilnych, które również widać na nagraniach, obejmuje RODO. We wskazówkach dotyczących monitoringu wizyjnego z 2018 roku UODO napisał, że firma prywatna, której nie dotyczą przepisy szczególne, przetwarza wtedy wizerunek na podstawie prawnie uzasadnionego interesu z art. 6 ust. 1 lit. f RODO.
Gdzie kamer nie wolno montować
Monitoring nie obejmuje pomieszczeń udostępnionych zakładowej organizacji związkowej. Nie obejmuje też toalet, szatni, stołówek i palarni, chyba że jest to niezbędne do celu z art. 22² § 1 i nie narusza godności pracowników, w szczególności dzięki technikom, które uniemożliwiają rozpoznanie osób. Kamera w toalecie wymaga dodatkowo zgody związku zawodowego, a gdy go nie ma, zgody przedstawicieli pracowników.
UODO podkreśla, że monitoring wizyjny nie może nagrywać dźwięku, bo Kodeks pracy mówi o rejestracji obrazu, a nagrywanie rozmów może zostać uznane za naruszenie prywatności. Wiele kamer IP ma mikrofon, więc przy konfiguracji trzeba go wyłączyć. Według wskazówek UODO z 2018 roku przepisy nie pozwalają też na monitoring ukrytymi kamerami.
Obszar w kadrze powinien być ograniczony do tego, co potrzebne do celu. Europejska Rada Ochrony Danych w wytycznych 3/2019, na które powołuje się UODO, jako przykład rozwiązania przyjaznego prywatności podaje maskowanie fragmentów obrazu, które nie są istotne dla nadzoru. W praktyce chodzi o strefy prywatności w kamerze albo rejestratorze: zaczerniony fragment obrazu, na przykład okno sąsiedniego budynku, wejście do szatni widoczne z korytarza albo ekran komputera księgowej.
Część kamer potrafi też maskować na bieżąco same sylwetki osób, tak że widać, co dzieje się w pomieszczeniu, ale nie da się rozpoznać, kto w nim jest. To przykład techniki uniemożliwiającej rozpoznanie osób, o której mówi art. 22² § 2 Kodeksu pracy.

Maskowanie osób w obrazie z kamery na korytarzu biura: sylwetki są zakryte kolorem, a korytarz i drzwi pozostają widoczne. Ilustracja z dokumentacji AXIS Live Privacy Shield.
Jak długo przechowywać nagrania
Nagrania można przechowywać najwyżej 3 miesiące od dnia nagrania i tylko do celów, w których je zebrano. Gdy nagranie jest dowodem w postępowaniu albo pracodawca dowiedział się, że może nim być, termin wydłuża się do prawomocnego zakończenia sprawy. Po upływie tych okresów nagrania z danymi osobowymi trzeba zniszczyć. UODO we wskazówkach z 2018 roku zaleca okresy liczone raczej w tygodniach niż w miesiącach. Trzy miesiące są więc górną granicą.
W rejestratorze okres przechowywania wynika z pojemności dysków albo z ustawionej liczby dni zapisu. Im dłuższy okres, tym więcej miejsca potrzeba, co dobrze pokazuje publiczny kalkulator producenta dysków.

Kalkulator pamięci do monitoringu Seagate, odczyt 19.11.2026, dla 8 kamer 5 Mpx, kompresji H.265, 15 klatek na sekundę i zapisu przez całą dobę.
- 1Okres przechowywania ustawiony na 90 dni, czyli maksimum z Kodeksu pracy.
- 2Pojemność dysków, której wymaga taki zapis według kalkulatora.
Dlatego okres zapisu warto ustalić przed zakupem rejestratora. Krótszy okres to mniejsze dyski, a przy okazji mniej danych, za które firma odpowiada. Rejestrator powinien usuwać stare nagrania sam, po ustalonej liczbie dni, a nie dopiero wtedy, gdy zapełni się dysk.
Kiedy i jak poinformować pracowników
Cele, zakres i sposób stosowania monitoringu opisuje się w układzie zbiorowym pracy, w regulaminie pracy albo w obwieszczeniu, jeśli firma nie ma układu zbiorowego i nie musi mieć regulaminu. Pracowników informuje się w sposób przyjęty w firmie, najpóźniej 2 tygodnie przed uruchomieniem kamer. Nowa osoba dostaje te informacje przed dopuszczeniem do pracy, w postaci papierowej albo elektronicznej; od 27 stycznia 2026 roku nie trzeba już robić tego na piśmie, bo przepis zmieniła ustawa z 4 grudnia 2025 roku (Dz.U. 2026 poz. 25).
Monitorowane pomieszczenia i teren oznacza się w sposób widoczny i czytelny, znakami albo ogłoszeniami dźwiękowymi, najpóźniej dzień przed uruchomieniem. Według UODO sam piktogram kamery nie wystarcza, bo trzeba też spełnić obowiązek informacyjny z art. 13 RODO. Nie wszystko musi jednak być na tabliczce. Wystarczy, że podaje ona, kto i w jakim celu prowadzi monitoring, na jakiej podstawie, jaki obszar obejmuje, jakie prawa mają nagrywane osoby, dane kontaktowe inspektora ochrony danych, jeśli firma go wyznaczyła, oraz gdzie znaleźć pełną informację.
Dostęp do nagrań i prośba pracownika o kopię
Pracownik może zażądać kopii nagrań, na których jest widoczny, na podstawie art. 15 RODO. UODO przypomina o tym na tej samej stronie o kamerach w miejscu pracy. Przy wydawaniu kopii firma chroni dane innych osób widocznych w kadrze, na przykład zamazując ich twarze.
Równie ważne jest to, kto w firmie ogląda obraz, odtwarza nagrania i je kopiuje. Każda osoba powinna mieć w rejestratorze własne konto z uprawnieniami potrzebnymi do jej zadań, a jeśli dostęp ma zewnętrzny serwisant, potrzebna jest umowa powierzenia przetwarzania danych z art. 28 RODO. Jak takie dostępy porządkować, opisujemy w artykule o zarządzaniu dostępami w firmie. Rejestrator i kamery to urządzenia sieciowe, więc nagrania chroni się także w sieci, na przykład umieszczając kamery w osobnej sieci, oddzielonej od komputerów.
Inne formy monitoringu pracowników
Art. 22³ Kodeksu pracy pozwala kontrolować służbową pocztę elektroniczną, jeśli jest to niezbędne do organizacji pracy i właściwego używania narzędzi, bez naruszania tajemnicy korespondencji. Te same zasady stosuje się do innych form monitoringu, na przykład lokalizacji samochodów służbowych, gdy są konieczne do tych celów. Obowiązują przy nich te same reguły informowania co przy kamerach: opis w regulaminie albo obwieszczeniu, informacja 2 tygodnie wcześniej i oznaczenie.
Czy przed uruchomieniem monitoringu potrzebna jest ocena skutków dla ochrony danych, zależy od systemu. W wykazie UODO operacji, które jej wymagają, zapisano, że nie dotyczy to monitoringu wizyjnego, w którym obraz jest nagrywany i wykorzystywany tylko do analizy incydentów. Przy systemach z rozpoznawaniem cech osób, monitoringu na dużą skalę albo połączeniu z biometrią warto tę ocenę przeprowadzić.
Jak ustawiamy to w systemie monitoringu
Przepisy przekładają się bezpośrednio na konfigurację: kadry i strefy prywatności, wyłączony mikrofon, liczbę dni zapisu i pojemność dysków, konta z uprawnieniami do podglądu, odtwarzania i eksportu nagrań. Przy projekcie monitoringu CCTV dla firm ustalamy te rzeczy z firmą przed doborem kamer i rejestratora, bo od nich zależy, jaki sprzęt jest potrzebny. Pracujemy w Dębicy, Rzeszowie, Mielcu, Tarnowie i w całym województwie podkarpackim, a przy rozbudowie istniejącego systemu zaczynamy od sprawdzenia, jak jest dziś skonfigurowany.
Decyzje prawne, takie jak treść regulaminu czy klauzuli informacyjnej, należą do firmy i jej doradcy, a ten tekst nie zastępuje porady prawnej. Jeśli chcą Państwo sprawdzić, czy kamery w firmie są ustawione zgodnie z tymi zasadami, zapraszamy do kontaktu.